Afscheid, korte rokjes en Killing fields

Ons werk in Cambodja zit er dan nu toch echt op. Afgelopen vrijdag was onze laatste werkdag op het Pure Dream Center. We hebben er heel erg van genoten en de weken zijn dan ook echt omgevlogen. Het zijn maar vier weken, maar in die tijd bouw je wel echt een leuke band op met de kids. We zullen ze dan ook wel gaan missen! Toch wel raar om je klasje ineens weer over te laten aan een ander.. Het afscheid is rustig verlopen, want het is niet echt de bedoeling dat je een groots afscheidsfeest gaat vieren. Voor ons natuurlijk jammer, maar begrijpelijk aangezien de kinderen anders iedere 4 weken een nieuw afscheidsfeest hebben. Het deed ons natuurlijk wel erg goed dat de kinderen tijdens de laatste dag regelmatig de zin ‘Teacher, no Holland!’ lieten vallen en ons vele zelf gecreerde bosjes bloemen overhandigden. Dit was een erg mooie blijk van waardering. Tijdens deze laatste dag hebben we deel 1 van de nieuwe washoek nog net op tijd af kunnen schilderen, met behulp van de kinderen. We zijn erg trots op het resultaat. Het andere deel is helaas nog niet af. De werklieden hebben hard gewerkt, maar hadden een klein rekenfoutje gemaakt (Cambodian Style haha..). De constructie voor de watertank was wat te groot, dus helaas kon die nog niet geplaatst worden en moeten de mannen deze week opnieuw aan de slag. We hopen dat ze deze week een betere meetlat gebruiken en dat we komende vrijdag het resultaat toch nog kunnen bereiken. Als het goed is staan dan de wasbak en de constructie met de watertank op hun plek en kunnen we jullie het resultaat laten zien. En natuurlijk zijn wij zelf ook erg nieuwsgierig naar het eindresultaat van de door ons (en jullie) gesponsorde washoek!

Tijd om bij te komen was er niet, want we gingen bijna meteen met de taxi naar Phnom Penh, samen met Veerle en Jose. Chantra, onze tuktuk driver, was door ons geinstrueerd om echt op tijd te komen, omdat we een erg strak schema hadden. Hij had erg goed geluisterd en keurig op tijd vertrokken we naar Siem Reap. Het lot liet ons echter in de steek, want halverwege klapte de band! Geen probleem, aangezien er zo ongeveer 1000 brommers per minuut langs komen rijden die je voor een kleine vergoeding willen vervoeren. Dus maar weer met z’n tweetjes achterop! Leuk avontuur en uiteindelijk ook nog sneller terug dan normaal.. Even snel inpakken, douchen en een patatje eten (jaja ze hebben meer dan alleen witte rijst!) en op naar Phnom Penh! Gezellig met z’n vieren in de taxi gestapt en voorpsoedig reden we Siem Reap uit.. Eenmaal in de middle of nowwhere begon de auto helaas te haperen. Een aantal keer gestopt om de motorkap te openen en natuurlijk werd de enige mannelijke passagier gevraagd om even te helpen en mee te kijken! Hij kon natuurlijk ook niet weten dat Bart het technisch inzicht heeft van een stoeptegel :).. Wel konden we met z’n allen zien dat de brandstofmeter ineens heel hard omlaag begon te lopen. Bij het eerstvolgende teken van leven dus maar even gestopt en een paar oude drankflessen vol ‘benzine’ in de auto gegooid. Bart werd nog even gevraagd om te ruiken of het goede benzine was, volgens ons was het hoe dan ook geen goede benzine voor een personenauto. De brommertjes doen het er wel prima op! De auto liep dan ook niet echt soepel, maar na een kilometer of 20 kwamen we gelukkig een tankstation tegen waar echte benzine te koop was. Uiteindelijk gelukkig toch nog op tijd aangekomen in Phnom Penh, want ‘Mister Joker’ (de chauffeur was een echte grappenmaker en vond het geweldig toen we hem deze bijnaam gaven..) reed lekker door, ondertussen druk bezig om alle beesten en dronken automobilisten op de weg te ontwijken. We kwamen rond 23.00 uur aan in het fraaie hotel met veel ruimte, een flatscreen tv, een ligbad en een enorm balkon! De sfeer beneden in het hotel was helaas een beetje dubieus. Wat doen 11 vrouwen in hele korte rokjes, die met zowel Bart, Maaike, Jose als Veerle flirtten, achter de bar? Het leek ons meer een plaats voor oude vieze mannetjes. Maar ach, een potje poolen met z’n vieren kon best..

De volgende ochtend toch weer vroeg uit de veren, want voor uitrusten is geen tijd aan de andere kant van de wereld :).. We huurden een tuktuk driver in om ons naar allerlei plekken te vervoeren waaruit het nare verleden van Cambodje blijkt. De eerste stop was het Tuol Sleng genocide museum. Dit was ooit een school, maar tijdens het bewind van de Rode Khmer werd deze school omgebouwd tot gevangenis, waarin veel mensen verbleven in afwachting van hun doortocht naar werkkampen of vernietigingskampen. De vergelijking met de tweede wereldoorlog is erg groot. Het is indrukwekkend dat er van iedere gevangene een foto is, heel bizar om duizenden foto’s te zien van mensen die de dood tegemoet gingen. Schokkend zijn de cellen, de martelwerktuigen en de foto’s van dode en zwaargewonde mensen. Enigszins aangeslagen gingen we naar de volgende stop, de Killing Fields. Dit was een van de kampen waarnaar de mensen vervoerd en vermoord werden, van jong tot oud. Het hele complex was indrukwekkend, maar wat ons het meeste is bijgebleven is de boom waartegen de kinderen werden dood geslagen, ongelofelijk! Het is onvoorstelbaar dat in die tijd een derde van de gehele bevolking van Cambodja vermoord is en waardoor de gemiddelde leeftijd in Cambodja nu heel erg laag is. Na al deze nare indrukken, besloten we de dag af te sluiten met een bezoek aan de markt. ’s Avonds zijn we lekker uit eten geweest en zijn we weer op tijd naar bed gegaan. De volgende ochtend op tijd opgestaan om nog even een fietstocht door de stad te maken om daarna op tijd met de bus naar Sihanoukville, een plaats aan de kust, te gaan. Veerle en Jose gingen terug naar Siem Reap, want zij hebben nog een weekje te gaan op hun project.

Onze voorraad haarspeldjes en speeltjes is inmiddels bijna op. Het blijft leuk om de kinderen om de kinderen die we tegenkomen een (voor ons) kleinigheidje te geven. De blije gezichten, de ‘Akon’(bedankt in het Khmer) en de het ‘dank je wel’-gebaar maken ons ook blij! Daarnaast vinden wij het fantastisch om te zien hoe de kinderen hier met elkaar omgaan. Alles wat ze krijgen, delen ze uit zichzelf met elkaar.

Wij gaan nog even lekker genieten in Sihanoukville, waar we een prachtige bungalow aan de zee hebben. Daar lezen jullie binnenkort vast nog wel meer over!

Groetjes van ons..